μηλίτσα

 

Τρυφερό το δάκρυ
κύλησε
από του κοριτσιού το μάγουλο στη γη
το σπόρο
που έφτυσε,
με πάταγο  το αγόρι,
να δροσίσει
να εκπλαγεί
ο σπόρος
και
να ανοίξει
να κάνει
ρίζες
να απλωθεί
δέντρο
να γίνει
όμορφο
μηλίτσα στην αρχή της
αγνό δεντρί
σ' ανάλαφρη χαρά
τίποτα να
μην ξέρει
για το μέλλον
ούτε και για το παρελθόν
αυτό κυρίως
μακριά
να ζει
από την πρώτη αμαρτία
ποτέ στην ενοχή πως ήταν η αιτία
τα χέρια μας
να ντρέπονται
γυμνό κορμί
σαν  αγκαλιάζουν.