ο ενας - ο άλλος

η μια αγάπη μου
εγκαλεί και προκαλεί
την άλλη πάντα
κι αυτο μου αρεσει τόσο !!!!

 

μηλίτσα

 

Τρυφερό το δάκρυ
κύλησε
από του κοριτσιού το μάγουλο στη γη
το σπόρο
που έφτυσε,
με πάταγο  το αγόρι,
να δροσίσει
να εκπλαγεί
ο σπόρος
και
να ανοίξει
να κάνει
ρίζες
να απλωθεί
δέντρο
να γίνει
όμορφο
μηλίτσα στην αρχή της
αγνό δεντρί
σ' ανάλαφρη χαρά
τίποτα να
μην ξέρει
για το μέλλον
ούτε και για το παρελθόν
αυτό κυρίως
μακριά
να ζει
από την πρώτη αμαρτία
ποτέ στην ενοχή πως ήταν η αιτία
τα χέρια μας
να ντρέπονται
γυμνό κορμί
σαν  αγκαλιάζουν.  

η μοναξιά του άντρα και η μοναξιά της γυναίκας

Το αίμα στον ορίζοντα,
απ’ το κομματιασμένο όργανο της αιχμαλωσίας,
είναι κοινό στον Άντρα και σ' Αυτήν.

 Η πτώση κρίμα των Ανθρώπων,

Όχι μόνο των γυναικών, ούτε και μόνον των αντρών.
κοιλιά η γυναίκα , εγκέφαλος ο άντρας.

Η γυναίκα με το πρόσωπο στο γκάζι της κουζίνας

όταν οι σκέψεις γίνουνε στο κεφάλι της πληγές.

 

Ο άντρας σαμουράι, αυτόχειρας.

Το χαρακίρι στην κοιλιά δε γίνεται;

εκεί όπου το θαύμα ετοιμάζεται.

κι Αυτή κι Αυτός αποσύρονται.

Ένας στα σπλάχνα του

κι η Άλλη στο μυαλό της,

στην ερημία του Ανθρώπου αποσύρονται

πάντα παντού

Κάποιες νύχτες,
ειδικές νύχτες,
ένοιωθα ακρωτήρι
από παντού βορινό και κρύωνα.

Τώρα
κρυώνω τις νύχτες και τις μέρες,
ωσάν όλες,
να γίνονται σιγά - σιγά ειδικές.

Περιμένω να έρθει η στιγμή
να σπάσει ο χρόνος,
να γίνει μυριάδες κομμάτια,
χωρίς νύχτες και μέρες.

και περιμένω
να πάψει ο τόπος
χωρίς τα τέσσερα σημεία
του ορίζοντα.

Να γίνει πριν και μετά
πάντα,
να γίνει εδώ και εκεί,
παντού

 

 

στον Αέρα

Θα πιστεύω στη δύναμη του Αέρα,
γιατί είναι αυτός που σηκώνει την Προσευχή.

Ναι! στο αέρα θα πιστεύω, ΄

γιατί εκτός αυτού,
του πνευματικού καθήκοντός του,
να μικραίνει τη φυσική απόσταση
που χωρίζει το θεό
από την έκφραση της επιθυμίας,
το ερώτημα,
τη βλασφημία,
την παράκληση για έλεος,
τις προσευχές των ανθρώπων
εκτός αυτού,
ο Αέρας παίζει
μανιασμένα ή απαλά,
ηδονικά πάντως,
την παρτίδα της φύσης.

Καλλιγράφει, στο κενό, με γύρη

κι έτσι συντελεί στη συνουσία των φυτών.

Γίνεται ο απαραίτητος Τόπος
και συντονίζει το Πριν με το Μετά
δημιουργώντας Στιγμή,
το Τώρα,
και γίνεται έτσι ο απαραίτητος Χρόνος
για να συντελεστεί η Πράξις.

Στηρίζει τη διαιώνιση του είδους,
την αναγκαιότητα για τη διαιώνιση
του είδους των λουλουδιών,
των Ακινήτων.

ο Αέρας !

χαρτί: καταφυγή @ ήχος ντροπαλός

και μετά έγινε
ήσυχος ήχος
σαν μυστικό παιδικό ξόρκι

 

χαρτί: ήχος ανάλγητος

με χαρτί
εγώ
μόνο
σαϊτα
ή καραβάκι

@

τΟσο που αγαπώ τον ήχο του ...

 

πώς δικαιώνονται οι πειραματισμοί ;

 εμπειρία

@

τρόπο για την ερμηνεία
ΔΡάΣΗ - ΑΝΤίΔΡΑΣΗ

ίσως ...